Debaty sejmoweVIII Kadencja

Interpelacja w sprawie ˝Raportu o rozwoju społecznym - Polska 1998 - Dostęp do edukacji˝

   ˝Raport o rozwoju społecznym - Polska 1998 - Dostęp do edukacji˝ został opracowany z inicjatywy ministra edukacji narodowej oraz biura UNDP w Polsce. Mówił o tym 24 lutego w pałacu namiestnikowskim Matthew Kahane - stały przedstawiciel Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju, promując raport w obecności prezydenta RP, ministra edukacji narodowej, licznej grupy specjalistów, działaczy oświatowych i parlamentarzystów. Niewątpliwe jest, że raport powstał przy znacznym udziale merytorycznym, organizacyjnym i finansowym Ministerstwa Edukacji Narodowej i mógł być wykorzystany w narodowej dyskusji nad projektem reformy systemu oświaty w Polsce. Mimo że został wydrukowany pod koniec października 1998 r., to jednak publicznie zaprezentowano jego tezy i udostępniono dopiero 24 lutego br., tj. po podpisaniu kontrowersyjnej ustawy przez prezydenta RP. W tej sytuacji musi być postawione pytanie: Dlaczego Ministerstwo Edukacji Narodowej tak długo nie ujawniło tekstu raportu na temat dostępu do edukacji w Polsce?    Pytanie powyższe stało się zrozumiałe po oświadczeniu ministra edukacji narodowej w czasie promocji raportu, że nie zgadza się z wieloma wnioskami zawartymi w opracowaniu. Można założyć, że Ministerstwo Edukacji Narodowej z niepokojem przyjęło następujące stwierdzenie raportu: ˝W projekcie reformy przedstawionej przez MEN w 1998 r. wyrównywanie szans edukacyjnych stanowi jeden z trzech głównych celów reformy (6.1). Wnikliwa analiza projektowanych przedsięwzięć dowodzi jednak, że cel ten nie znajduje dostatecznych instrumentów realizacji. Dotyczy to zarówno działań neutralizujących czy nawet kompensujących postępujące procesy zróżnicowania społecznego, jak i takiego konstruowania elementów systemu edukacji, które nie generowałoby nowych nierówności˝ (s. 95 raportu).    W raporcie jest też zawarta bardzo ważna teza o partnerstwie: ˝Wypracowanie ostatecznego kształtu reformy, a także wprowadzenie w życie nowych rozwiązań wymaga współdziałania wszystkich partnerów edukacyjnych. Niezwykle istotne jest tu poparcie nauczycieli, bez których realizacja zmian w systemie oświaty nie jest możliwa˝ (s. 94).    Przytoczone tylko dwie ważne tezy raportu świadczą, że koncepcja i praktyka wdrożenia reformy w naszym kraju jest sprzeczna z raportem Programów Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju.    Panie Premierze! W cytowanym raporcie jest wiele wniosków posiadających charakter rekomendacji. Odnoszą się one do: finansowania oświaty publicznej, dostępności dzieci do przedszkoli oraz wieku rozpoczynania nauki szkolnej, drożności wszystkich szczebli kształcenia, realizacji przez szkoły funkcji socjalnych, realizacji funkcji opiekuńczych i rekreacyjnych, zapewnienia dobrego systemu kształcenia i opłacania nauczycieli, bezpłatnego dostępu do kształcenia na poziomie wyższym w szkołach publicznych, dostępu do edukacji dla osób niepełnosprawnych, uwzględnienia edukacyjnych potrzeb dorosłych itp.    Wobec faktu zakwestionowania przez ministra edukacji narodowej części wniosków raportu zmuszony jestem zapytać pana premiera o stanowisko rządu RP w sprawie ˝Raportu o rozwoju społecznym - Polska 1998 - Dostęp do edukacji˝ oraz wyjaśnienie, których wniosków tego dokumentu nasz rząd nie akceptuje i dlaczego?    Poseł Jan Zaciura    Warszawa, dnia 1 marca 1999 r.