Debaty sejmoweVIII Kadencja

Interpelacja w sprawie przestępczości wśród nieletnich

   Szanowny Panie Premierze! Z danych Komendy Głównej Policji wynika, że w ciągu 8 ostatnich lat liczba przestępstw popełnianych przez nieletnich wzrosła o 4 tys., osiągając w roku ubiegłym liczbę 70 tys. W 1999 r. z rąk dzieci zginęło 28 osób, prawie 3 tys. zostało rannych. Nieletni brali udział w 1,5 tys. bójek i 137 gwałtach. Reszta to kradzieże, wymuszenia i włamania.    Za przestępstwa określone w Kodeksie karnym odpowiada się po ukończeniu 17 lat. Jedynie w przypadku niektórych zbrodni karani są 15-latkowie, ale tylko i wyłącznie za pozwoleniem sądu. Do 13 roku życia nie można nawet stosować środków wychowawczych. Jeżeli nieletni między 13 a 17 rokiem życia zabije, to grozi mu pobyt w zakładzie poprawczym do ukończenia 21 lat. 10-letni morderca jest całkowicie bezkarny.    Zdaniem naukowców przyczyn zbrodni popełnionych przez dzieci jest wiele. Mogą to być uwarunkowania genetyczne, rodzinne i inne. Nie ma zgodności co do tego, czy lepiej jest nieletnich karać czy też resocjalizować. Zawsze bowiem pozostaje wątpliwość, czy dziecko, które trafi do więzienia, nie wyjdzie z niego jako zawodowy, doskonale wyszkolony przestępca. Pogląd ten podzielają psychologowie, którzy twierdzą, że najczęściej przyczyną agresji jest osobiste doświadczenie przemocy. Chodzi tu także o przemoc emocjonalną, na którą bardzo często nie zwraca się uwagi, albo mówi się, że jest to metoda wychowawcza. Zdaniem psychologów wystarczy pół roku poniżania, aby człowiek stał się agresywny.    Z badań przeprowadzonych w ubiegłym roku wynika, że pięcioro na sto dzieci wychowuje ulica. Połowa z nich to dzieci z tzw. dobrych domów, często zamożnych. Przemoc wybucha wszędzie, bez względu na środowisko, z którego pochodzą nieletni przestępcy.    Czy nowelizacja ustawy o przestępczości nieletnich pomoże rozwiązać ten niezwykle ważny problem?    Czy zamknięcie świetlic i brak pieniędzy na kółka zainteresowań w szkołach nie jest jedną z przyczyn tego, że dzieci ˝uczą się życia˝ na ulicy?    Czy puste kasy samorządów mogą liczyć na dodatkowe środki z budżetu państwa, które można byłoby przeznaczyć na opiekę nad dzieckiem, zapełnienie jego czasu po zakończeniu zajęć szkolnych?    Z szacunkiem    Poseł Izabella Sierakowska    Lublin, dnia 27 marca 2000 r.